Jasmijn stapt.
Al drie weken lang.
Stap stap stap.
Maar niet veel meer stap dan dat.
Ze zet een stapje of drie naar uitgestrekte open armen.
En dan laat ze zich vol vertrouwen voorover vallen.
Dat gaat soms mis:
vorige week had ze een bult als een ei op haar voorhoofd.
1 opmerking:
Jaja, ze eten geven en dan maar hopen dat ze gaat lopen. Jasmijn, niet toegeven aan die stoute ouders hoor1 wacht maar gerust tot nonkel Jeroen er is om je eerste echte stapjes te zetten. Ook je eerste woordjes mogen dan pas je mondje verlaten. Anders geen verjaardagsgeld.
Goed zo, brave meid
Een reactie posten