De gruwelijke gemene Sint

In Beren zijn leven zijn er twee echte mannen: papa en Sinterklaas. Logisch ook, Sinterklaas is goed nieuws: speelgoed en snoepjes en mja, ook mandarijntjes. (Papa is meestal slechts vijf minuten op een etmaal goed nieuws, maar dat opgeteld komt hij in de buurt van Sinterklaas.)

Dat Sinterklaas ook gruwel brengt, was nieuw en ging zo:

Wij keken (totaal buiten seizoen, maar ja, er is die adoratie) naar een aflevering van ‘Dag Sinterklaas’ waarin de stoute, ondeugende Zwarte Piet het in zijn hoofd haalde om zich met reservemijter en bedovertrek te verkleden als de echte Sinterklaas. Peter en ik - grinnikend voor tv - hadden niet meteen door dat de wereld van Beren met zijn bijna drie jaar aan het instorten was. Toen wij dan toch werden opgeschrikt door een hysterisch jongetje dat tranen met tuiten huilde (nee, nee! mag niet!), probeerden wij te troosten met de notie dat het maar een grapje was en de verzekering dat Sinterklaas wel erg boos zou zijn op Zwarte Piet. Niets bleek minder waar: heeft die Sinterklaas daar toch zeker geen speciale dag van gemaakt! Sinterklaas speelt Zwarte Piet en Zwarte Piet is een dagje Sinterklaas, ergens in de zomer, in Spanje. En waar moet je als driejarige nog zekerheden vinden? Of als opvoedende ouders?

de gezeten boeddha

Jasmijntje zit.
Niet achteruit gezakt, niet rustig of statig.
Ze zit als een onrustig diertje dat vooruit wil, wil grijpen, wil spelen, wil betrekken en vernietigen.
Haar grote broer mag op zijn tellen passen.
Binnenkort is het speelgoed ook van haar!

zo oud als...

Lang zal ze leven, lang zal ze leven!
Voor Beren is het jarig zijn van zijn mama bijna even bizar en bizonder als zijn eigen verjaardag - waar hij echt nog wel even op moet wachten.

Maar hoe oud is die mama van hem wel?
B: "Mama, hoeveel jaar ben jij?"
M: "Wat denk je? Hoe oud denk je dat ik ben?"
B: (nadenkend, maar overtuigd) "Jij bent 6 jaar, hé?"
M: * (mond vol tanden)